Mühsam kämpfen die Elsässer um den letzten Rest ihres alemannischen Dialekts. Besonders kümmert sich das Elsassische Sprochamt um die Pflege des alten Dialekts mit seiner Aktion: “Friehjohrsappell fer schriwe un dichte uf Elsassisch”. Im Rahmen dieser Aktion hat Bertrand Flickinger die folgende kleine Geschichte geschrieben:

“D’Müs

” Louis, wàs màchsch ?” - Ich spìel mìt d’r Müs.
Wààs !!! Hesch dü a Müs g’fànga ?
Àwer nei, Jeanne, dàs ìsch doch d’Müs vo minem Ordi.

S Jeanne meint, sitter àss d’r Louis ìn d’cours d’informatique vo d’r APA geht, hockt’r d’r gànz Dàj vor dam Kàschta.

Ja, weisch, Jeanne, do kà mr so viel Sàcha fìnda un màcha : mr kà schàuia, wia’s Watter wurd, oder wia d’Zìgg fàhra, mr kà ìn d’r Cousine vo Àmerikà schriwa, unseri Foto schàuia un ….. mr kà sogàr Dàma sah, wo nix à’zlaja han.

Noh erwìddert s Jeanne : Kàsch àui lehra, wia mr s Gschìrr wascht, wia mr d’Hamder bäjlt, wia mr dKuch ufwascht, wia mr d’Fanschter putzt, usw. ??

Àwer Jeanne, dàs màchsch dü so güet, dàs ich dàs nìt lehra brüch! sait d’r Louis un dankt : Hoffentlig fìnd mr dàs nìt ìm Internet !!”

Sind doch alte Macho’s, die elsässischen Männer!